Zvarranikët dhe insektet kanë qenë pjesë e kuzhinës kineze shumë kohë përpara se Perëndimi ti merrte në konsideratë vlerat e tyre ushqyese, por edhe këtu, supa me akrep nuk konsiderohet dhe aq e zakonshme. 

Në Kinën veriore, akrepat e skuqur si mish i pjekur në zgarë janë të zakonshme si ushqimet e tezgave në rrugë, dhe ajo që bën habi është se pavarësisht helmit toksik të akrepit, pjata në fakt konsiderohet si një pjatë detoksifikuese. Mesa duket “plumbi del me plumb” dhe në këtë rast, me akrep.

Edhe pse supa e akrepit konsiderohet pjesë e kuzhinës dhe kulturës së përgjithshme të Guangdong, nuk do ta gjeni në menunë e çdo restoranti në këtë provincë. Në fakt, është krejt e kundërta, pasi supa duhet të përgatitet nga një kuzhinier me përvojë, i cili di të nxjerrë toksinën nga akrepi përpara se ta gatuajë atë, për të shmangur helmimin e klientëve. E themi këtë për ju që keni shtëpitë me oborr dhe të mos filloni të gatuani autodidakt akrepat që shihni nëpër trarët e shtëpive.

Më pas, akrepi duhet të zihet për të paktën tre orë, së bashku me përbërës të tjerë si mishi i gjarpërit apo i derrit, me hudhra, xhenxhefilin, erëzat dhe disa perime të tjera për t’i dhënë supës vetitë e saj detoksike. 

Me pak fjalë, një supë me akrep do ta pëlqenin edhe ata që nuk janë te shenjës së akrepit.

Burimi: radiichina.com

The post Supë me akrep – një pjatë që ju bën të djersiteni nga frika appeared first on Bioutiful.

Këtu do të gjeni 10 gatime allasoj, një pjesë të gatuara në shtëpi e një pjesë të servirura në restorante.

1 – Hamburger brenda në gotë

2 – Thikë prej gjalpi

3 – Vakti i mëngjesit në një hotel: Reçel nga gjurma e dorës

4 – Biskotë në formën e dorës e mbushur me sallatë greke

5 – Pica me…pica

6 – Nuk ja gjejmë dot emrin e ushqimit të servirur në kanoçet e birrave

7 – Sanduiç me pish pule dhe salcë djathi

8 – Makarona me Gatorade

9 – Banane me salçiçe dhe salcë hollandeze

10 – Spaghetti sanduic?

/ Bored Panda

The post 10 gatimet që nuk do ti kuptoni përse ekzistojnë appeared first on Bioutiful.

Ashtu siç ndodh edhe me verën, fakti që hamë gjatë gjithë jetës nuk do të thotë doemos që dimë si ta shijojmë ushqimin. Përveç shqisave, e deri diku edhe gjeneve, në parapëlqimet tona për ushqimet ndikon edhe kënaqësia e përftuar nga të mësuarit dhe përvoja. Ka shumë mënyra për të përvetësuar aftësinë si të vlerësosh ushqimin dhe të mësuarit e përgatitjes së ushqimit të duhur është një prej tyre.

Ngjyrat

Kinezët mendojnë se ka një lidhje të brendshme ndërmjet ngjyrave dhe shëndetit, sidomos kur bëhet fjalë për ngjyrën e përbërësve natyrorë si frutat dhe perimet. Tashmë dihen të mirat e përfshirjes së frutave dhe perimeve në dietën tonë. Vitaminat, kripërat minerale dhe fibrat që përmbajnë ato, janë burim kryesor i të ushqyerit për ne. Ne duhet të shtojmë jo vetëm sasinë e frutave dhe perimeve që hamë, por edhe shumëllojshmërinë e tyre duke u mbështetur në ngjyrat, veçanërisht në të ashtuquajturën “dietë ylber”, domethënë të gjelbër, të kuqe, portokalli, të verdhë, purpur, blu dhe të bardhë.

Pigmentet dhe përbërësit e tjerë kimikë u japin frutave e perimeve ngjyrën e tyre. Kështu, brokoli për shembull e merr ngjyrën nga klorofili, kurse karrota nga karotenoidet. Të dy këta përbërës kimikë janë shembuj të pigmenteve të fotosintezës që thithin energjinë e dritës për rritjen e bimëve. Këto pigmente po ashtu kanë edhe veti antioksiduese. Antioksiduesit mbrojnë qelizat prej dëmeve të shkaktuara nga radikalet e lira, që prodhohen si gjatë proceseve normale metabolike në trupin tonë, ashtu edhe nga faktorë të jashtëm, të tillë si ndotja, lëndët kimike industriale industriale, apo pirja e duhanit.

Kur kemi një dietë të pasur me një gamë të gjerë ngjyrash nga frutat dhe perimet, një gjë e tillë mund të ulë rrezikun e vuajtjes nga sëmundje të tilla kronike si kanceri, sëmundjet kardiovaskulare dhe sëmundje të lidhura me moshën të shkaktuara nga radikalet e lira.

Kontakti ynë i parë pamor me ushqimin është nëpërmjet ngjyrave të tyre. Ngjyrat ndikojnë në perceptimin që kemi për freskinë e tyre kur janë të gjalla, dhe në shijen e tyre kur na shërbehen. Këto ngjyra mund të na e shtojnë oreksin ose të na e mpakin atë. Lidhja ndërmjet ngjyrës së ushqimit dhe aromës, shijes, tingullit, prekjes, paraqitjes dhe veçorive ushqyese është shpesh një temë diskutimi në tryezat e familjeve kineze. Kur një pjatë me një kastravec të thjeshtë, të fërguar lehtë, ka një të gjelbër joshëse, është kërc dhe i prerë mjeshtërisht, atëherë ne automatikisht mendojmë se shumica e përbërësve ushqyes janë ruajtur gjatë procesit të gatimit dhe se kjo pjatë patjetër ka shije të mirë. Një gjellë e gatuar më shumë se ç’duhet dhe me perime me gjethe ngjyrëkafe mund të shihet si jo e mirë për t’u ngrënë. Humbja e ngjyrave tregon humbjen e lëndëve ushqyese dhe të shijes.

Për një gjellë të këndshme e të shumëngjyrshme duhen ndërthurur përbërës me ngjyra që kontrastojnë njëra-tjetrën. Ngjyra e gjellës gjithashtu mund të sigurohet nëpërmjet mënyrës së gatimit që përdorim, si për shembull skuqja me shumë vaj për t’i dhënë ushqimit një ngjyrë të artë. Edhe mëlmesa luan rol, duke ia shtuar ngjyrat gjellës. Shtimi i një sasie të vogël salce soje të errët i jep mishit të viçit një nuance kafe në të kuqe mjaft të këndshme. Edhe fasulet e zeza të fermentuara mund të shtohen për të shfrytëzuar ngjyrën e tyre të zezë, e cila kontraston bukur me specat e kuq dhe të gjelbrën e gogozhareve në një pjatë me mish viçi.

Aroma

Në shtëpi, takimi ynë i parë me erën e gjellëve është në kuzhinë. Temperaturat e larta të gatimit bëjnë që molekulat e paqëndrueshme të aromave që ndodhen te përbërësit, të përhapen në ajër dhe të mbushin dhomën me praninë e tyre, duke na treguar nëse gjella është bërë apo dhe nëse temperatura e gatimit është e përshtatshme.

Thuhet se pjesën më të madhe të informacionit për verën mund ta marrësh, duke e nuhatur një gotë prej saj. Mund të thuhet e njëjta gjë edhe për ushqimin. Kur i marrim erë, stimujt fillestarë të nuhatjes vijnë nga molekulat e aromave të tij. Ato hyjnë në kanalet e hundës dhe arrijnë në receptorët e nuhatjes. Kur e përtypim ushqimin, molekulat e aromës që çlirohen përzihen me pështymën tonë dhe arrijnë nëpërmjet pjesës së pasme të gojës në zgavrën e hundës, duke prekur receptorët e nuhatjes në hundë, të cilët pastaj dërgojnë sinjale në tru. Neve na hapet oreksi kur këto aroma na pëlqejnë, duke u shënuar në kujtesën tonë.

Kuzhinierët shpesh përdorin erëza për ta bërë një gatim sa më joshës. Molekulat e aromave të tyre ndërveprojnë me molekulat nga përbërësit, ngrohja dhe ajri, duke iu nënshtruar një vargu reaksionesh kimike. Disa molekula aromash shndërrohen në lëndë të ndryshme kimike dhe ndërlikueshmëria e tyre rritet. Një shembull i kësaj është mishi i derrit i ndarë në copa me aromë peshku i Sichuan-it: pikërisht ndërthurja e hudhrës, xhenxhefilit, qepës së njomë dhe specave djegës të kaurdisur, të cilëve u shtohen edhe verë orizi “Shauxing” dhe uthull, krijojnë një aromë dhe shije të ngjashme me një pjatë me peshk. Një shembull tjetër interesant është një gjellë vegjetariane që bëhet duke skuqur së pari në vaj të nxehtë teksa e përziejmë anison yll, për të çliruar aromë, dhe pastaj shtojmë selino. Aroma e saj është si e një gjelle me mish, prandaj ka qenë shumë e përhapur në kohën kur mishi ishte me racion.

Erëza të tilla si piper i zi dhe kanella kineze janë bimë që rriten në Kinën Jugore. Kanella, karafili dhe xhenxhefili janë kultivuar në Kinë që në lashtësi dhe përdoren gjerësisht në gatimet kineze. Ndryshe nga Perëndimi, ku ato përdoren kryesisht në biskota e ëmbëlsira, në kuzhinën kineze këto erëza përdoren në meze.

Burimi: Radio e Jashtme e Kinës (CRI)

The post Rëndësia e ngjyrave dhe aromave në kuzhinën kineze appeared first on Bioutiful.

Brenda këtij libri me këto receta të vjetra, listohen pjata që nuk mund të gjenden në asnjë restorant tjetër në Romë, apo ndoshta edhe në botë. Pas këtyre recetave të risjella qëndron Magnanimi, një kuzhinier i pasionuar pas krijimit dhe shërbimit të ushqimeve që janë të rrënjosura thellë në historinë e kulinarisë, që nga Roma e lashtë.

Për shumicën e njerëzve, banketet e famshme romake nuk duken të shijshme dhe as tërheqëse për syrin. Ajo që iu vjen së pari në mendje janë skenat e çuditshme si banketi i Trimalchio-s në shekullit e 1 pas Krishtit, ku një aristokrat i pasur organizoi një gosti me ushqime si mishi i demit, lepuj të zbukuruar me krahë që i ngjajnë Pegasusit etj.

Megjithatë, Magnanimi po përpiqet të rikrijojë pjata të shijshme që hanin romakët e zakonshëm dhe jo shtresa aristokrate. Ai ka kaluar 25 vjet duke studiuar recetat e lashta, dhe thotë se romakët vlerësonin shumë ushqimin e mirë dhe të shëndetshëm. Drithërat, bishtajoret, perimet, vezët, djathërat, frutat dhe mjalti ishin baza e dietës së tyre. Mishi (kryesisht mish derri), dhe peshku përdoreshin në masë, por pasi perandoria u zgjerua duke filluar nga shekullin i 3 para Krishtit, romakët mirëpritën shije të reja – si speca nga India apo limonët nga Persia.

Magnanimi filloi testimin e recetave dhe pati suksesin e tij të parë me “pullum oxizomum”, një pjatë me bazë mishin e pulës, presh dhe një erëz nga bregu i Amalfit. Më pas, ai eksperimentoi me “patina cotidiana”, një formë e hershme e lazanjës, por pa domate. Receta origjinale përdorte, një bukë të sheshtë, e mbushur me mish, peshk dhe djathëra. Për të rikrijuar këto pjata 2000-vjeçare, Magnanimi mori receta nga një libër kuzhine romake të shekullit të 1 pas Krishtit, i vetmi libër i mbijetuar i recetave nga Roma e lashtë.

Burimi: A2

The post Dieta ushqimore e romakëve të lashtë, një kuzhinier po rikthen recetat e tyre të vjetra appeared first on Bioutiful.

Disa mjeshtra të kuzhinës e shkrijnë talentin e tyre me gatime të vecanta me orizin e zier, por vecantia e tyre nuk është vetëm përbërja, por edhe forma.

Burimi: Bored Panda

The post Kur gatimi i orizit të zier kthehet në art të shijshëm appeared first on Bioutiful.

Një grup kushtuar kulinarisë në websitin Reddit, mbledh gatime nga më interesante të dërguara nga përdoruesit, disa prej tyre u publikuan në faqen BoredPanda.

The post Këto gatime janë vërtet të një niveli të admirueshëm appeared first on Bioutiful.

Bëhet fjalë për udhëzues të botuar për më shumë se një shekull, i cili përmbante informacione të dobishme për shoferët, duke përfshirë harta, udhëzime për riparimin dhe zëvendësimin e gomave, pikat e serviseve dhe mekanikëve për makinat, hotelet dhe pikat e karburantit në të gjithë Francën.

Në pamje të parë, dukej si një nismë shumë e mirë, në ndihmë të punëburrsave gjatë udhëtimit, por në fakt zanafilla e kësaj guide ishte krejt tjetër.

Në vitin 1900, në Francë qarkullonin më pak se 3,000 makina. Imagjinoni që në atë kohë nuk udhëtohej kaq shpesh e në distanca të gjata si sot, ndaj edhe kërkesat për goma ishin shumë të ulëta.

Për të rritur kërkesat e njerëzve për makina, rrjedhimisht edhe për goma, duhej gjetur një mënyrë që njerëzit të kishin një nxitje për të udhëtuar, sa më shpesh dhe sa më larg. Vëllezërve Édouard dhe André Michelin u lindi ideja për të botuar udhëzuesin për shoferët francezë, Guidën Michelin.

Guida Michelin vlerësonte cilësinë dhe përformancën e shërbimit të restoranteve duke i dhënë deri në tre yje. Kjo bëhej nga inspektorët e Michelin që udhëtonin në mënyrë të fshehtë, pa u identifikuar dhe që testonin cilësinë e gatimit dhe të shërbimit duke u dhënë yllin që meritonin.

Prej një shekulli në treg, gudia është shumë e rëndësishme, pasi vlerësimi ose zhvlerësimi i një ylli mund të kishte efekte të ndjeshme në suksesin e një restoranti. Sot kjo guidë botohet në shumë shtete të botës.

Burimi: PunëBurrash.com

The post Guida Michelin, si lindi ideja gjeniale e vlerësimit të restoranteve, duke i bërë njerëzit të konsumonin gomat e makinave appeared first on Bioutiful.

Kryetari i bashkisë së Tiranës, Erion Veliaj tha se tek Kalaja e Tiranës është krijuar një ekosistem ku bëhet art, gatuhet, mbahet tradita shqiptare dhe ku gëlon jeta nga vendas dhe turistë.

Veliaj informoi se Kalaja e Tiranës do të zgjerohet, duke i shtuar një tjetër hapësirë.

“Muret e Kalasë janë ruajtur në të dyja anët, ka jetë, ka ekonomi, punësohen dhe paguhen njerëz, vijnë turistë. Qyteti ka vlerë kur jetohet, jo kur myket për nostalgji. I kemi dhënë jetë kësaj hapësire, ndaj më vjen mirë që qeveria sapo ka miratuar edhe vendimin për t’u zgjeruar, të kemi edhe hapësirën tjetër të Kalasë, edhe shtëpinë e Libohovitëve, edhe shtëpinë e Sarajeve, për t’u siguruar që çfarë është trashëgimi e Tiranës të shijohet sa më shumë nga njerëzit”, nënvizoi Veliaj.

Mbështetja e bizneseve të vogla dhe e artizanëve, përmes panaireve dhe eventeve të vazhdueshme, është një nga prioritetet e Bashkisë së Tiranës, duke i dhënë nxitje ekonomisë lokale, por dhe ruajtjes e promovimit të identitetit të kryeqytetit dhe njohjes së tij nga vizitorët e huaj. Ky aktivitet këtë herë mori një rëndësi të veçantë, duke qenë se edhe Tirana tashmë është hapur plotësisht pas përballjes me pandeminë e COVID-19.

Burimi: ATSH

The post “Festa e fërgesës” rikthehet për vitin e katërt radhazi në kryeqytet appeared first on Bioutiful.